Marathi literature

 रावणाकडे तपश्चर्या  करून प्राप्त होणारे “पुण्य“ होते,  अफाट ऐश्वर्य, अफाट सैन्य होते,  तरी एका सत्वशील “स्त्री“चा  अपमान केल्याने त्याच्यावर  “मृत्यु“ ओढवला.  अबलेचा गौरव, अबलेचं रक्षण  हेच खरं ‘पुण्य कर्म‘. पुण्यकर्म करत रहा.  वर्षा पाटील. ©®

 तुझ्या शिवाय जगू शकत नाही. किंवा तूझ्या शिवाय माझ अस्तित्वचं नाही, ह्याचा अर्थच आपल्या शेवटच्या  श्वासापर्यत तिची सोबत असा होतो,  असं सांगणार्या निष्पाप जिवाला,  मरे पर्यंत मार! हे जरा ! आत्मघातकीच होत ना?  आपणच आपल्याला  संपवण्याच ठरवतो, तेव्हा ! कोण सोडून जाण्याचं दू:ख कशाला?  वर्षा पाटील. ©®

 आपले दोन “शत्रू“ जेव्हा आपण एकत्र  पाहतो . तेव्हा आपले  जे अपरिमीत नुकसान होते ,ते  कधीही भरून  निघणारे नसते,  दोघांची बुद्धी आपल्या बुद्धीहुन श्रेष्ठ असते, म्हणून नाही, तर ! आपल्या मनात तिरस्कार युक्त सुड घेण्याची इच्छा इतकी तीव्र  होते, की-  आपला आत्मघात संभवतो.  बायकांच्या भाषेत ह्याला “जळफळाट“ म्हणतात.  वर्षा पाटील. ©®

 विचारांची देवाण घेवाण,  दु़खाची सय, वेदनतील मर्म, करमणूकीतील आनंद ,, आणि आनंदातील उत्साह  ,कठीण कामात  मदत करणे.  हयाला मैत्री म्हणतात.  नुसतेच निरोपाचे “खलाते“  आणि बक्षिसाचे “अमिष“  , हे तर शत्रु सूदधा पाठवतात.  वर्षा पाटील. ©®

 कधी कधी एखादा  माणूस  आपल्या विरूद्ध  काही कटकारस्थान करतो, आपण त्याला पकडतो, मोठ्या मनाने माफ करतो, आणि विसरून जातो,  पण तो माणूस  ते विसरत नाही, तो आता बेमालूम  पणे परत प्रयत्न  करतो, आणि यशस्वी  होतो. आणि आपल्याला कळत सुद्धा नाही, ह्यालाच  बेसावध खेळी/वार म्हणतात.  वर्षा पाटील ©️®️

 तो येतो सखे, नखशिखान्त भिजवण्यासाठी,गात्रे न गात्र  मोहरून जातात,त्याच्या स्पर्शाने तो आवडतो, सर्वाना, तरी का?  असा सूड घेतल्या सारखा बरसतो ,सर्वांचे संसार उधळतो थांब थोडासा, त्या नदी पल्याड डोंगराआड, ती पण बघ तूझ्या  आगमनाने, वेड्या सारखी   सळसळत धावत सूटली. घेवून कवेत सारे, बघ जावून मिळेल सागराला.... वर्षा प्र पाटील©️®️

 संता सारखं जिवन जगणार्या माणसाला,  आज तुमचा सेज सोडून इथे कुठे?  विचारू  नका,त्यात तुम्हाला अमंळ आनंद मिळेल,  त्याला कदाचित विषादही वाटणार नाही,  पण एका न दिसणार्या अनामिक शक्तीचा  जो काही अपमान होईलं तो अक्षम्य गुन्हा ठरेल.  वर्षा पाटील. ©️®️

कोण कोण आम्हास सोडून गेले,  पित्याचे छत्र गेले, मातेचे आचलं गेले,  भावाचे हृदय गेले, मुलीचे प्रेम गेले,  माझ्यातील सत्व गेले.  सानेगुरूजींचे, वात्सल्य  गेले,  बालगोपालांचे नेहरू गेले,  कष्टकरी शेतकऱ्यांचे मायबाप गेले,  कंपन्यांचे  स्टोअरकिपर गेले,  बाजारभावाचे  एक रुपयाचे हिशोब गेले,  खातेदारांचे विश्वास गेले  बँकेचे, सबनीस(हिशबनीस) गेले घोडेवाल्यांचे साहेब गेले पोस्टाचे व्यवहार गेले ऊसाचे शेत गेले चरखेवाल्याचे ज्यूस गेले बांधकाम क्षेत्रातील, हात गेला,  दूधवाल्यांचा भाउ गेला,  आणखी काय काय गेले माहीत नसले तरी वठलेला आम्रवृक्ष गेला, वनवासातील राम गेला,  सीतेला रक्षणारा लक्ष्मण गेला,  सीतेला, शोधणारा हनुमान गेला,  जीर्ण, पुरातन  वटवृक्ष  गेला.   मुलांचा आधार स्तंभ आणि  दीपस्तंभ  कोसळला.  एक मायाळू  आजोबा हरपला.  वर्षा पाटील©️®️🙏🌹🙏

 आभाळालाही रडू कोसळले,  धरणीलाही कंप फुटला  असा अवचित एक श्वास हरपला,  स्वतःला खोल खाणीत  कित्येक  वर्ष गाढून  घेतलेला एक पुरातन  अनमोल हिरा हरपला,  ! कित्येक वर्ष तूमची सहचरणी दुसर्या जगात तूमची  वाट पहात होती, तरी  तुम्हाला  आम्ही थांबवून ठेवले होते. लहान, सहानांनाही तूमचा आधार हवा होता,  जसा एखादा हेर शत्रुच्या राज्यात  जावून घुसखोरी करतो, तसा मृत्यु बांधलेली कडी तोडून आम्हाला पोरके  करून तूम्हाला घेवून गेला, त्या श्वानानेही स्वताला माफ केले नाही, ज्याला तूमचा मृत्यू  आडवता आला नाही, तोही तूमच्या मागून आम्हाला सोडून गेला,  🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏 वर्षा पाटील ©️®️ 

मला असली हिर्याचं भारी वेड! पण तो मिरवायला, धातुचं कोंदण लागतं म्हणे!! आकाशातील, ग्रहगोलात अख्खा ग्रहच,हिर्यांचा आहे म्हणतात !!! त्याला धातूचं कोंदण ✨🔸🔹🔶🔷🧚‍♂️💞💛💚💞💕💙💜❣️ वर्षा पाटील.©®🌷🌷🌷🌷🌷🌷

बुद्धिबळात प्यादीला सूद्धा  एक घर चालायचा हुकुम असतो,  कारण... शेवटच्या घरात पोहचल्या नंतर ती हवी ती सोंगटी जिंवत करू शकते.  पद नाही कर्तॄत्व  श्रेष्ठ. .. वर्षा पाटील ©️®️

 किती नशीबवान असतात लोक,  ज्यांचे प्रेम त्यांना आजन्म साथ देते,  किती कमनशिबी असतात लोक जी मिळालेले प्रेम स्वार्थासाठी, पैश्यासाठी सोडतात.  वर्षा पाटील ©️®️

  ढगांनी नभात    गर्दी करून  अकाश काजळून आल की  थोड  थांबाव.. पाऊस पडून  गेला, तरी  अंधारलेल आकाश, स्वच्छ होण्यासाठी प्रकाशाचा कवडसा डोकवावा  लागतो,  सारं प्रकाशमय,  झालं की  कोणते ही  किंतु  परंतु   रहात नाहीत..  मनात! आणि हृद्यात! वर्षा पाटील ©️®️

 नशीबाने केलेली थट्टा पाहून नियतीसूद्धा क्रुरतेने हसते एकदाच विसरलेला चेहरा  पाहू दे म्हटंल्यावर एकदाच ती तो पहायला देते आणि  नंतर तोच  सूंदर चेहरा तिच्या किती विरोधात  आहे ते  भीषण सत्य  दर्शवते,तेव्हा ! बरोबर असलेले फासे दैवाने  आता कसे?उलटे पाडले  ते दाखवते.  वर्षा पाटील. ©️®️

  कुछ दोस्त ऐसे होते है, जो ना कभी संदेश भेजते है, ना कभी खत लिखते है, ना कभी मिलते,है,लेकिन दोस्ती ऐसी निभाते है, जो कभी भूला नहीं सकते. वर्षा पाटील.©®

 प्रचंड प्रयत्न करुनही एखादी गोष्ट मिळत नसेल,  कोळश्याने हात काळे होवूनही हाती हिरा गवसत नसेल , किंवा परीसाचा शोध घेतल्यावर हाती गारगोटेच लागत असतील,  तर..... ते तुमच्या नशीबात नाही समजून त्याचा नाद सोडा.  तेवढयाच वेळात आपला एखादा छंद जोपासा.  नक्कीच आनंद गवसेल.  वर्षा पाटील. ©®

 काही गोष्टी तूमच्या प्राक्तन नसतील तर त्यासाठी हट्टाहास करू नका.  वर्षा पाटील. ©®

 तुमची पत्नी मोलकरणीचं   काम करत असेल, तरी   तुम्ही  तिला तूमची  राणी समजा,  मोलकरीण ती तूमच्या संसाराला  आपला संसार समजून   हातभार लावायला  झालीय.   वर्षा पाटील .©®

जगात कोणतीही भाषा  आली नाही तरी चालेल,  पण प्रेमाची भाषा बोलता, लिहीता, आणि समजता  आली पाहीजे.  💓💞❤️🌷❤️💞💓🌹💓💞 वर्षा पाटील. ©®

 अहंकाराला जपण्यापेक्षा , स्वाभिमानाला जपा.  अहंकार गळून पडला तर  विनम्र व्हाल  पण स्वाभिमानाला तडा गेला तर! मातीमोल बनाल वर्षा प्र पाटील. ©®

 भूतकाळात आवडलेली वस्तू, वर्तमानात तशीच असेल ह्याची शाश्वती नाही.आणि भविष्यात ती तूमची असेलच असे नाही. वर्षा पाटील. ©®

 आठवणीना उजाळा देण्यात  अर्थ नसतो. कारण पूढून मागे  आणि मागून पूढे ढकलणारे ‘त्यावर‘ सूदधा आपला हक्क दाखवतात.   वर्षा पाटील. ©®

 एखाद्या आपल्याच माणसाला  दुखवून,  आंनद प्राप्त करण्यापेक्षा, त्याला विसरून , मार्गाक्रमण करा.  काही दू:खावर विस्मृती हाच एक  रामबाण उपाय होय.  वर्षा पाटील. ©®

 स्वत:ला कमी लेखून वाईट कृत्य करण्यापेक्षा , स्वत:तील गुण हेरून ते वाढीस लावून आत्मनिर्भर बना. वर्षा पाटील. ©®

 आत्मसन्मान स्वतः मिळवायचा असतो. दुसरे तो हिरावयाचा प्रयत्न करतात.  वर्षा पाटील. ©®

 कुणी तूमच्यापासून काही गूपीत राखून ठेवत असेल,काही दडवत असेल,  तर त्याच वाईट वाटून घेवू नका. काही वर्षानी ती तूम्हाला आपोआपच समजतील, फक्त त्यात असलेलं गूढ,रस, फायदा, लाभ हे तूम्हाला मिळणार नाही. त्याबरोबरच तूम्हाला फसवल्याचं दुःख असेलं. व आपलं कुणी नसल्याची भावना असेल. व त्या गुपीताच महत्व ही निघून गेलेल़ असेल.  वेळ महत्वाची. .... वर्षा पाटील. *©®

 दररोजच्या रस्त्यावरून आपण सतत ये, जा, करत असतो, पण त्या रस्त्याचा आपल्याला कंटाळा येत नाही.  आयुष्याच्या रस्त्यावरून चालताना मात्र त्याच त्याच जिवनाला त्रासून जातो. कंटाळून जातो.  वर्षा पाटील. ©®

 झाड ,पान फूल,फळ, प्राणी ,पक्षी ,मानव देह,सारे नाशवंत! पण आत्मा अमर आहे. तो फक्त देह बदलतो.  प्लॅस्टीक हे अजब रसायन आहे.  प्लॅस्टिक आपल्या जिवनाचा अविभाज्य भाग झालाय,मोठमोठ्या कामात(वस्तू बनवण्यात) त्याचा वापर केला जातो. मेन म्हणजे विद्युत दुर्वाहक आहे.  अस असलं तरी पाणी प्रवाहात अडथळा निर्माण करतो.जाळल्यास विघातक धूर निर्माण करतो. पूरल्यास त्याचे शेकडो वर्ष विघटन होत नाही चर्वण करूनही जनावरांच्या पोटात तसाच पडून राहतो त्याच जैविकविघटन होत नाही. सागराच्या तळाशी असलेले विविध दुर्मिळ जैवघटक हेही संकटात येतात त्यामुळे कचरा म्हणून समुद्र आपल्या पोटात सामावू शकत नाही  आत्म्याचा नाश होत नाही त्याची उपाधी लावू शकतो का  नाश न पावणार्या भस्मासूर आणि रक्तबीज राक्षसांची उपाधी लावू शकतो.  सायन्स म्हणतं उर्जेचा नाश होत नाही. ती एका माध्यमातून दुसर्या माध्यमात रूपांतरीत होते  आपण कोणतीही उपाधी लावली तरी त्याचे फायदेही आहेत आणी नशोषणारे तोटेही,  म्हणून प्लास्टिकचा वापर योग्य व कमीत कमी करा. असं समजून करा की  हातात जादूची कांडी आहे, आणि ती प्लॅस्टीकचा व...

 समोरच्या माणसाला त्याच्याबद्दल तुमचे मत काय आहे? हे सांगण्याची घाई करू नका, कदाचित ते तुमचं  मत जाणून मगच तुमच्या बद्दल स्वताच मत  तयार करतील.  वर्षा पाटील. ©®

मी काय विसरले ?,  जेंव्हा तू माझ्या डोळ्यात पहात होतास, आणि मी तूझ्या डोळ्यात पहात होते, तेव्हा सारे जग आपल्याला पहात होते, समजून चाल!  तेव्हाच ते ठरवत होते, ह्यांची वाट कशी लावायची ते... वर्षा पाटील. ©®

 एखाद्या आपल्याच  व्यक्तीच सर्व ऐकणं म्हणजे त्याच्या तालावर नाचणं किंवा त्याच्या हातची बाहुली होणं नव्हे, पण त्याच्या सांगण्यात वर्चस्व, धाक अधिकार ,नसला पाहीजे, असलाच तर जिव्हाळा,वात्सल,प्रेम व हट्ट असावा. वर्षा पाटील.©®

  नि:शस्त्र आणि बेसावध व्यक्ती वर हल्ला करू नये असे रणनीती सांगते,  प्रेमात व युद्धात सर्वकाही क्षम्य असते, ह्या वाक्याच्या अधारे काही भ्याड हल्ले होत राहतात.  वर्षा पाटील. ©®

 कोरा कागद कितीही सुंदर असला ,  तरी त्यातील रेखाटनामुळे  त्याला अधिक  सूंदरता प्राप्त झालेली असते.  कारण त्यात संदेश अभिप्रेत असतो. वर्षा पाटील.©®

 "रणांगणात,".  सैन्य बळ,शस्त्र बळ  किती आहे,पाहीलं, जात नाही‌. संधीला तयारी दर्शविली नाही. आणि तुतारी फूंकली की युद्ध सुरू होतं.

 बुद्धी ने बुद्धी शी लढायचं असतं   नाही की कपट आणि क्रूरतेने ! वर्षा पाटील.©®

  माणसाचा जन्म होतो, तेव्हा तो एक शुन्य किंवा टिंब असतो त्याच्या आईशी त्याची नाळ जुळते, तेव्हा त्यांच्यांत एक ममतेच नातं निर्माण होतं, तेव्हा दोघांच्यात एक रेख निर्माण होते. मग गणिती नियमा नुसार भाऊ, बहिण, आजी, आजोबा,बाबा अशी त्रिकोण, चौकोन, पंचकोन, षटकोन नात्याचे कोन तयार होतात, ही कडी जोडत एक वलंयाकींत वर्तुळ तयार होत, व मग वर्तुळाचे चक्र,किंवा चाक तयार होवून गतीमान जिवनाचा प्रवास सुरू होतो.अहंकाराची चकाकी त्या चक्रावर चढून प्रगतीची एक एक अरि त्याला जोडत जाते. आणी माणूस त्याने आपल्या अस्तित्वावर अहंकारी होतो. व त्यापुढे त्याला सर्व तुच्छ वाटते. हळूहळू नात्यातील सुंदर वीण विस्कटून वर्तुळातील एक एक टिंब निखळून अष्ट, सप्तकोन करत एक एक नातं गळून पडतं .चक्राचे एक एक आरे निखळते. आणि कुठेतरी एका टिंबाला जोडून एक रेख राहते. जसा जिवनाचा प्रवास सूरु झाला होता ,तशाच टिंबावर येवून जिवन पून्हा शुन्य होतं.  एका मोठ्या शुन्यातून परत जन्मताच होता तसा छोटा शुन्य.जिवनाच्या डबगाड्यात तो टिंबही केव्हातरी पूसून जातो.  पृथ्वी ही एक भलामोठा टिंब  आणि ब्लॅकहोल ही कितीतरी प्रंचड मोठा टिंब...

 सुवर्ण कलशात हिमालयातील  पवित्र गंगेच जल भरलं काय ? नी मलीन गटाराचं  पाणी भरलं काय!  त्या कलशाला काहीही  फरक पडत नाही. की,  त्याची किंमत कमी होत नाही.  भरणार्याच्या नियतीतील(वागणूक)  खोट मात्र जरूर लक्षात येते.  वर्षा पाटील. ©®

 माणसे तुमच्या खोटं बोलण्यावर  इतका विश्वास ठेवतात, की त्यावर  स्वप्नांचे इमले बांधतात, आणि  सत्य कळताच, पत्यांच्या बंगल्यासारखी  त्यांची स्वप्न कोसळतात. खोटं सत्यापेक्षा गुणकारी असेल,  वेळेला औषध असेल तरच बोला.    वर्षा पाटील.©®

बुद्धिबळातील वजीर आणि घोडा  सर्वानाच आवडतो कारण  त्याच्याकडे पद ताकद,बुद्धी असते,  म्हणजेचं त्त्यांच्या चाली भारदार असतात.  तरी सूद्धा पटावर  प्यादी चालवणारा  भिडू अधिक हुशार व सामर्थ्य वान असतो,  कारण सोंगट्या त्याच्या इशारा वर चालत असतात. शहाणा असणं नक्कीच चांगल  पण ते लोकांनाही समजले पाहीजे शहाणपण न ओळखणारे  सभोवताली असतील तर  त्याच्या बुद्धीचा काय फायदा ? आणि त्यात अहंकार तरी कसा ?वाढीस लागणार! अहंकार तरी  कसा ?वाढीस लागणार!  अहंकार बुद्धिमानाला नसतो, बुद्धी विनम्र बनवते, चुकीच्या गोष्टींना/व्यक्तीला महत्व दिल्याने  अहंकार वाढीस लागतो. वर्षा पाटील.©️®️

 रम्मी मध्ये तीन एक्क्यां पेक्ष्या  सिक्वेंसला जास्त महत्व असतं. त्या शिवाय गेम पूर्ण होत नाही. विजोड सिक्वेंस ही चालत नाही. चाल महत्वाची.... वर्षा पाटील.©® उरत नवी मुंबई 

दुसर्यांच्या प्रतिकूल परिस्थितीचा  गैरफायदा घेणं ह्याने,  हार जीत नाही होतं,  प्रतिकूल परिस्थितीवर  मात करताना मानसिक  बलाचे खच्चीकरण होते. विचार शक्ती संपुष्टात येते.  आणि लढण्याची ताकद कमी होते.  ह्याला रणांगणावरील डावपेच म्हणतात.  वर्षा प्र पाटील. ©®

 हाँस्पिटल  मध्ये शर्वरीने लँब असिस्टंट  ला विचारले त्या दिवशी  खूप पाऊस पडला  तेव्हा तू खरोखर आजारी होतास की पाऊस बघून आला नव्हतास,  की वेधशाळेच्या इशार्या  नुसार आठवड्याची रजा टाकलीस.  नाही मॅडम मी इतका नीच नाही ,मी खरंच आजारी होतो, एखाद्या लांबच्या बहिणीनी सांगितले तर.. .असा वागू शकतोस ना?  मला माझी नोकरी घालवायची नाही. तूम्ही मला कशातही अडकवू शकता? जसं तिने माझ्या नवर्‍याला  आडकवलं शर्वरीने एक उसासा टाकला, मी ती नाही ना! मला नाही वागता येत तसं!  काही  झालं का? मी जाँब सोडते. का? माझ्या नवर्‍याची बदली झालीयं त्याच्या बरोबर शिफ्ट व्हायचं आहे? खरच! तूम्ही पण जाणार आहात, कारण  दोनही  सिसटर काही वेगळं बोलत होत्या, तुमच्या बद्दल . काय बोलत होत्या..  तुम्ही त्या दिवशी डॉ. बरोबर होतात म्हणून तूमच्या नवर्याने तुम्हाला सोडलं!  शर्वरी हताश झाली. गोष्टी घडायच्या आगोदरच पसरतात,  की आधी पसरतात मग घडवतात.  लँब मधल्या गोष्टी तू सिस्टरशी शेअर  करतोस तेही दररोज.. . हो तसं लँब मध्ये सिरियस  लपवण्यासारखं...

  आता घरच्या साठी निघणं कठीण होतं, कँटीनमध्ये  जावून जेवलो. छान गप्पा मारल्या, जी बाई  आपल्याला आवडलेला पुरूष  स्वतचा मर्जीने थांबवून ठेवते तो ती सकाळी  त्याच्या बायकोसाठी व्यवस्थित  जावू देईल का?   नाही. सकाळी आम्ही लवकरच निघालो, पण घरी येण्यासारख काही नव्हतंच!  तरी आलास!  शर्वरीचा कंठ दाटून आला, दुःख हातातून काही निसटून जायचं नसतं, जे आपलं नसतं ते गेल्याच दुःख नसतं, पण विश्वासघाताच दुःख !आणि आपल्या च जवळील त्याच्यात सहभागी असल्याच दुःख जिव्हारी लागत!  गुन्हा केलेला माणूस त्या  जागेवर जावून काही राहिलंय काही सापडतंय का शोधतो!   तरी येवून एक महिना का राहिलास तेही सांग? निसर्गाचा प्रकोप हा ही तूमच्या कटकारस्थानाचा एक भाग होता की ?तूम्ही त्याचा गैरफायदा घेतलात?  सिस्टर, सिनीयर सिस्टर ही सुद्धा आमचीच होती. आम्हाला दिवसभराच धावतं वर्णन, बातम्या मिळत,  हेर लावले होतेस? माझ्या मागे?  मी नाही पण एक बाई आपल्याला मिळवण्यासाठी  आपला सारा अधिकार लावते, तेव्हा त्या माणसाला इतर कसला विचार करायची गरज ही नसते....

  शर्वरी थोडी अस्वस्थ  झाली. हयात तिला फसवल्याचा, प्रश्न नव्हता, ती एक विवाहीत नवर्याबरोबर राहणारी  स्त्री होती. सर्वाच्या म्हणण्या प्रमाणे तिचं जिवनही आलबेल होतं मग! ती अपसेट का झाली.  ड्यूटी  संपवून शर्वरी घरी जायला निघाली. वरती वाँर्ड  मध्ये फाईल द्यायला गेली. डॉ. समोरच होते  त्यांनी शर्वरीला  कँटीनमध्ये  चहा प्यायला चालायची विनंती केली. खरं तर ती जायला तयार नव्हती पण तीला नाही म्हणता आलं नाही.दोघ गप्पा मारत कँटीन मध्ये पोहचले. चहा पीत डॉ. ने सांगितलं मी इथून सेम हाँस्पिटल मध्ये transfer घेतोयं. आमच्या शहरात नाही मिळाली तर.! शर्वरी  उद्गारली.तर जाँब सोडणार लठ्ठ पगाराचा ? Let's see, होणाऱ्या  मिसेसचं क्लिनीक आहे . surgeon and general practitioner maybe open the new hospital. Wow! that's great congratulations and best of luck.शर्वरीने पर्स उचलून बोलली. ती पैसे  द्यायला जाणार, तेवढ्यात डॉ. ने त्या कँटीनच्या मुलाला आवाज दिला. लिहून ठेव. Account मध्ये...  शर्वरीला बसमध्ये  झोप येत नव्हती.तिच्या मनात काहीतरी खटकत होतं......

  आठ दिवसांनी  दिनेश कामावर रूजू झाला, पण आँफीस मधील कामं बदलीवर जायच्या आत पूर्ण करण्यासाठी  तो जास्त  वेळ थांबून उशीरा घरी यायचा, आला की जेवून झोपायला जायचा खर तर तो येण्याआधी पायल  झोपलेली असायची. मग दोघात संवाद हा नसायचाच, शर्वरीने हाँस्पिटल, पायल, आणि घरकाम इतकच जिवन राहीले. क्वचित आईला फोन तोही कामापुरताच! कामावर तिचा कलीग परत रूजू झाल्यामुळे  तीला आता कामाचे टेन्शन नव्हते. वेळेवर घरी जाणं आणि सकाळी जरी थोडा लेट झाला तरी काही फरक पडत नव्हता...  अशाच एका सकाळी शर्वरी कामावर येताना तिला हाँस्पिटल  पार्किंग मध्ये डाँ.अमोघची गाडी  दिसली. अरे! वर आज पासून  डॉ. रूजू झाले .ती मनाशीच म्हणाली.  लँब मध्ये जावून फ्रेश होवून ती चहा प्याली. इनडोअर पेशंटची  लिस्ट पाहिली,  व आज वरचे पेशन्टचे मी पाहते, तू बाहेरचे पेशन्टचे पहा असे लँब टेक्म्नीशियनला सांगून , किट घेवून ती वरती गेली. काउंटरवर सिनीअर सिस्टर होती, आणि पेशंटची फाईल पहात डॉ. होते. शर्वरील पहाताच डॉ. ने गुडमाँर्निंग  केलं. सिस्टरने डॉ .ला congratulations केलं, व शर्वरी...

 शर्वरी ड्युटी  संपवून  घरी निघाली. बस स्टॉपवर  बसची वाट पहाट थांबली, तेवढ्यात सिस्टर धापा टाकत स्टाँपवर पोहचली. मँडमं दोन दिवस तूम्ही मला भेटलातच नाही  अग मी सुट्टीवर होते. का?, का? नाही  पण तुम्हाला एक गंमत सांगायची आहे, गंमत? हे काय लहान मुला सारखं... तेवढ्यात बस आली सिस्टरने पटकन जावून रिकामी सीट पकडली. शर्वरी बाजूला बसल्यावर सिस्टरने परत प्रश्न विचारणं सुरू केलं... .  नाही तुम्ही  आधी सांगा परवा पावसात तुम्ही  घरी कशा गेलात .   मी घरी गेलीच नाही. मग तूम्ही कुठे होता? कुठे म्हणजे  हाँस्पिटल  मध्येच! हां त्या सिनीयर सिस्टर सांगत होत्या, तूम्ही डाँ.च्या  केबिन मध्ये होतात म्हणून!  का ?ते नाही सांगितल  सांगितलं, तुम्हाला  लँबची चावी द्यायची नाही सांगितलं होतं गाँसिप काय असतं ते शर्वरीला कळलं, हीच गंमत सांगायची  होती का?  नाही  मग सांगते. .  त्या दिवशी बसला खूप गर्दी  होती बसेस मध्ये पाय पण ठेवू शकत नाही  इतकी ... एक दोन बस सोडून दिल्या  शेवटी एकदाची चढले  बस मध्य...

 सकाळी फोन सुरू झाल्यावर डाँ अमोघ कोणत्या ड्युटीवर आहेत म्हणून सिस्टरला विचारले, ते ८ दिवसांसाठी रजेवर आहेत.सिस्टरने सांगितले ठीक आहे म्हणत शर्वरीने फोन खाली ठेवला  डॉ, ने खोट सांगितलं नव्हत.  दोन दिवस  पूर्णवेळ काम आवरण्यात घालवला. दिनेश बरेचसे पेपर पडताळत होता. त्या मुळे त्याच शर्वरीशी जुजबी बोलणं होत होतं, एकदा तिला वाटत होत, आपण जाँब सोडून  द्यावा, पण दिनेशचं तुटक वागणं घर आणि चूल इतकंच मर्यादीत जिवन , तिला नको होतं, त्यात ती काल डॉ  बरोबर जेवढं बोलली तेवढे ती दिनेशशी अख्खा आठवडाभरात बोलत नसेल, तिचा पगार घर खर्चासाठी आणि दिनेशचा पगार फ्लॅटच्या हप्त्यासठी पण फ्लॅट च्या पझेशनसाठी आणखी 6-8 महीने तरी जाणार होते.  तेवढ्यात कदाचित  दिनेश परत बदली घेईल.  आपला जाँबही  जाणार नाही, भाड्याचे पैसे वाचतील आणि आपण आई सोबत ही राहू आईलाही पायलचा  विरंगुळा  होईल. तो पर्यत नविन फ्लंँटचे पझेशन। मिळेल  तो शर्वरी बरोबर डिस्कशन करत असला तरी डिसीजन त्याला हवं तसचं घेत होता. तो निर्णय घेईपर्यंत  तिला वाद घालायचा नव्हता. पण त्याचे निर्णयह...

 जेवण बनवत असतानाच दिनेश आला  बँग ।ठेवून .तोही अंघोळीला गेला.  बाहेर आल्यावर   त्याला लगेच शर्वरीने गरम गरम चहा दिला. नंतर तो थोडा। वेळ पायल बरोबर  खेळला, मग तो  टिविच्या बातम्या बघत बसला,  जेवण झाल्यावर तिने  त्याला डायनिंग  टेबलवर जेवण वाढले व पायलला भरवायला घेतले. हीच वेळ होती की दोघांना बोलता येत असे, मौन तोडत दिनेश म्हणाला मी आठ दिवस आँफीस मधून रजा घेतलीय, मीही दोन दिवस रजा घेतलीय, पण मी आठ दिवस घरात नाही राहू शकणार, तू घरात राहणार आहेस तर पायलला आठ दिवस सांभाळू नाही शकणार का? नको मला अचानक बाहेर जावं लागलं तर! त्या पेक्षा तूच तिला पाळणाघरात ठेवून मग कामावर जा, तू जाँब सोडू शकतेस का? माझी बदली  झालेय डेहराडून ला ,दिनेश मल्टी  नॅशनल कंपनीत कामाला  होता. सॉफ्टवेअर  इंजिनिअर, लठ्ठ पगाराची नोकरी  पण संकुचित आणि संशयी वृत्ती. त्या उलट शर्वरी स्पष्ट विचारांची, खंबीर, आई बाबांची एकुलती एक दिसायला सुंदर नी बोलघेवडी, एक अबोल आणि आखलेल आयुष्य जाणार्या माणसाबरोबर काय वाद होणार ! नाही पटण्यासारखे  असं काहीच नव्हतं ...

काल रात्री ती डाॅक्टरच्या  गाडीतून फिरली होती. तेव्हा आज सकाळी ही त्याच गाडीतून  जायला हरकत नव्हती, सात वाजता तिला रिलीव्हर  मिळाला ती निघायच्या तयारीत असताना डॉ. ने तिला सांगितले,माझ्या घरी काही पडझड झालीय काही ठिकाणची फोनसेवा सुरळीत झालीय. मी माझ्या घरी जायला निघतोय. आपण चहा प्यायला कॅन्टीन मध्ये जायच का? शर्वरी,म्हणाली नको, मग मी लवकरच निघणं योग्य आहे नविन डोंगराळ भागातील रस्ता वाहतुकीसाठी उपलब्ध करुन दिलेय. जिथे पाणी साचले नाही. शर्वरीने  परत फोन लावून पाहीला तो लागत नव्हता .तिने पर्समध्ये पैसे पाहीले जास्त आहेत की नाही.लँब टेक्निशियन ला काही सूचना दिल्या. आणि व्हरांड्यात  आली तिथे 2-3 पेशन्टचे  रिलेटिव्हज टॅक्सी घेवून आलेले होतें,तेव्हा तिथे  उभ्या टॅक्सीवाल्याला  स्पेशल सर्व्हिस  देता का विचारून नविन रूट ने कशी किती वेळात टॅक्सी पोहचेल , पैशाची घासघीस न करता सांगतील ती रक्कम दयायला तयार होवून ती  taxiत बसली, रस्ता नविन होता. शर्वरीला झोप येत होती, पण ती निर्धास्त  झोपू शकत नव्हती. 3 तासाने साधारण 10 वाजता शर्वरी घरी पोचली पैसे...

शर्वरी थोडी विचारमग्न झाली. नंतर अचानक तिने डॉ .ला विचारल, जर इथे काही विपरीत घडलं तर Hospital managementने माझी जबाबदारी घेतली नसती हे ठीक पण तिने केवळ आणि केवळ मी त्या  हेतूनेच इथे थांबले असे आरोप केले असते का?  ,तसं सिद्ध करण्यासाठी तूमची मदत घेतली असती,का? मग माझी  seniority  माझा कामाबददल  असलेला प्रमाणक पणा?, that's why  are you my , my responsibility? and you have been safe here. So so I could  try to dropped you. म्हणजेच ह्याचा अर्थ असाही होतो. की जर मी गाडीत चढले नसते तर तूम्ही  तिथूनच गाडी वळवून परत Hospital ला आला असतात. कारण तूम्ही मगाशीच म्हणालात  की तुम्ही डॉ. देवधरांना फोन वर डबल ड्युटी  करणार आहे म्हणून सांगितल होतं मी तुमच्यासाठी  घरी जायचा प्रयत्न  केला नव्हता. मी खरोखरच घरी जात असताना तूम्ही दिसलात आणि माझ्या लक्षात आलं, ह्या इतका वेळ माझ्या पेशंटं साठी थांबल्या म्हणून यांना  लेट झाला. आणि मी नसते तर इतर मार्गाने किंवा आहे त्या परिस्थितीत  तूम्ही तिथेच थांबला असता. मला हे कळत नाही आहे. ह्याचा अर्थ...

आज मी खरं तर लॅबमध्ये किटस् /सोल्यूशन ह्यांची लिस्ट बनवणर होते. काही नविन सोल्यूशन तयार करणार होते. काही requirements ची लिस्ट तयार करणार होते. पण मला चावी उपलब्ध झाली नाही.  आजच्या कामाचे तूला extra money मिळणार होते का?  डॉक्टर ने प्रतिप्रश्न  केला, नसले तर  नसले तरी ती कामं माझीच आहेत  व ती मला पूर्ण करावीच लागतात ती मी माझ्या  assistant कडे नाही देवू शकत. मग आजचा वेळ मी माझ्यासाठी कारणी लावला असता ना! तूला इथे काही problemआहे का? म्हणजे? शर्वरी  चमकली. आपण ठरवून आज एकत्र आलो नसलो  तरी  आपली एक छान मैत्री तयार झाली असं नाही का तुला वाटत, नाही नाही मला माझा टाईम वेस्ट केलेला आवडत नाही, हे सांगताना मी हा वेळ किंवा हा दिवस नाही विसरू शकणार ह्यात मुलगी, संसार ह्याच जे टेंशन  आहे. ते मला माझ्या वाटण्याचा विचार नाही करू देतं. तूम्ही आज मला जर मदत केली  नसती तर आख्खी रात्र मी कुठे तरी बस मध्ये डुलक्या देत असुरक्षित घालवली असती. तू माझ्या केबिन मध्ये स्वताला सुरक्षित समजतेस? Yes !of course.पण तू on duty नाही आहेस! इथे जर काहीही तूझ्या मन...

डाॅ. च्या रूम मधल्या खुर्चीत बसत शर्वरी बोलली: doctor its not good,केव्हा केव्हा rule शिथील करायला हवेत. मला जर रिलीव्हर मिळाला असता तर मी लँब ओपन ठेवून गेले असते व मला असा प्रश्नच आला नसता. डॉ. ने. खुर्चीवरून उठत म्हणाले तू या बाबत मॅनेजमेंट  कडे तक्रार  करू  शकतेस. त्यांनी हाँस्पिटल कॅन्टीन मध्ये इंटरकाँम वरून फोन लावला. Canteen चालू होती. शर्वरीला त्यांनी विचारलं आपण इथे चहा मागवूयात की कॅन्टीन  मध्ये जावूयात, एक  राउंड  होईल. गपा मारत दोघे कॅन्टीन पर्यत  पोहचले. कॅन्टीन तशी रिकामीच होती. फँन सुरू करताच शर्वरीच्या अंगातून एक शिरशिरी उठली. तिला थंड वातावरणाची  जाणीव झाली. आणि पायलचं गरम ब्लँकेट न दिल्याची जाणीव झाली.  दोघानी टोस्ट सँडविच व चहा मागवला,दूपरचा चहा शर्वरी प्यालीच नव्हती  कामाच्या घाईत तिने तो नाकारला होता.    आता तिला कडकडून भूक लागली होती पण ती एक आई सुद्धा होती तिला पायलची काळजी लागली होती ती व्यवस्थित  झोपलेली आहे इतकी खूशाली  सुद्धा तिला पुरेशी होती,  पण फोन डेड असल्या मुळे तिही खुशाली  ति...

डॉ. गाडी पार्क करे पर्यंत  शर्वरी  कांउटरला पोहचली, तिने डेस्क वरील फोन उचलला, फोन की सभी लाईन व्यस्त है, कृपया थोडी देर बाद प्रयत्न  करे सारखी एकच ट्यून फोनवर वाजत होती .ड्युटीतील कांउटरवरच्या नर्सला म्हणाली : मला लँबची चावी दे..  sorry mam you were already left from  the hospital  so I could not given you  the key.  Its against the Hospital  rule. ते ऐकून शर्वरी संतापली ती आधीच खूप वैतागली होती. मी आज थांबून  extraकाम केलं म्हणून अडकले, माझी छोटी मुलगी  पाळणाघरात राहीली. आणि अशा वेळी तूम्ही मला नियम सांगता,  relax mam you can stay at my or any other staff nurse room.तेवढ्यात डॉ  तिथे पोहचले, म्हणाले, आज ड्युटीवर किती डॉ  absent आहेत. आज नाईट ड्युटीवर कुणीही आले नाही. दोन डाँ extra ड्युटी करतात. व for emergency 1 सिनीयर डाँ. Guest house  मध्ये on call आहेत. डॉक्टर ने सिस्टरला मी नाईट ड्युटीवर आहे. मी डॉक्टर  देवधरांची ड्युटी करतोय. माझ त्यांच्याशी संध्याकाळी  बोलणं झालेल आहे. म्हणून  मी exitकरून...

अंहं , पायल शर्वरी उतरली.   नंतर बोलण्यासारखं काही राहील नाही. दोघही बाहेरचा कल्लोळ पहात होते, गाडी मुंगीच्या पावलने पुढे सरकत होती, हळू हळू अंधारलेल्या वातावरणात एक गांभीर्याची गडद काळी छटा दाटून आली. आता रस्त्यावरचे पाण्याचे लोट पार करून गाडी पूढे सरकू शकेल की नाही ह्याची चिंता वाटू लागली ,रस्त्यावर पोलीस मदतनीस मार्गदर्शन  करताना दिसू लागले,  आणि सत्य परिस्थितीचे दर्शन घडू लागले,  पोलिस हवालदाराने खिडकीतून डॉ .ला सांगितले साहेब जिथंले डिस्टन्स जवळच असेल तिथे जाण्याचा प्रयत्न  करा. म्हणजे ? डॉ. ने विचारले ? पूढे गाड्या सरकत नाहीत ,म्हणजे पूढे पाणी भरलंय आणि त्या गाड्या जर मागे वळवायला सुरुवात केली तर दोन्ही रस्ते traffic  ने फूल होतील, त्या बाजूने जवळ जवळ गाड्या येणं बंद झालेलं आहे, तूम्ही हिशोब करा किती मिनिटांचा  रस्ता पार करायला किती वेळ लागला, शर्वरीने  तोच  हिशोब केला, 5 वजता तिने लँब सोडली ,तेवढ्या  गदारोळातून पाण्यातून गेट पर्यत  चालत येताना तिचा 1/2 तास गेला. नेहमीचा 20 मिनटांचा रस्ता पार करायला 3 1/2 तास लागले होते, ...

 बाहेर छान पाउस !, गाडीत जुनी पाउसाचीच रोमांटिक गाणी शर्वरीला थोडावेळ छान वाटलं,  गाडी 5-10 मी. चालली आणि ट़ँफिक सुरू झाली. थोडा वेळ शांततेत गेला आणि  मग डाँ नेच बोलायला सुरूवात केली.  तसं आज माझ थोड चुकलच तूमची मुलगी लहान आहे तुम्हाला मी थांबायला सांगायला नको होतं, मला नंतर सिस्टर म्हणाली, शर्वरी म्हणाली  नाही नाही it's my duty आज  माझा assistant  आला असता तर मग काही प्रश्नच नव्हता,कारण तो बँचलर आहे, व तो नेहमी extra ड्युटी  करतो. त्यामुळे मला थांबाव  लागत नाही. मीही टेस्ट पेशन्टच्या prescription  पेपरवर लिहून निघणार होतो तेव्हा सिस्टरने आपण दोघे सेमच एरियात राहतो सांगितलं, म्हटल आज पाउस आहे आणि गाडीही आहे तुम्हाला सहज डाँप करु शकतो. त्यावर  सिस्टर आहे  थोडी बोल घेवडी शर्वरी उतरली. टँफीक पुढेच  सरकायचे चिन्ह दिसेना! तेव्हा मात्र शर्वरी अस्वस्थ झाली. सकाळपासून एकदाही नवर्‍याला फोन लागला नव्हता एक तर तो संशयी आणि त्यात हा उशीर, पायल तशी भूक लागली तरच रडते एरवी  तिचा काहीही त्रास नाही. कुणाकडेही छान रहाते, तसे काका काकू...

 तिने इंटरकाँम वरून सिस्टर्स फोन लावला पाऊस पडतोय, मला आज असिस्टंट  नाही मी उद्या लवकर येवून टेस्ट केल्या तर नाही का चालणार? नविन डाँ. चा पेशंट  आहे, टेस्ट अर्जंट  आहेत म्हणूनच  सांगितलं, ठीक आहे, मी येते,  म्हणून तिने फोन खाली ठेवला.अँडमिट आणि बाहेरील पेशंटच्या फाईल मध्ये रिपोर्ट लावून इनडोअर पेशंटची फाईल व कलेक्शन किट घेवून शर्वरी वार्ड मध्ये गेली. पेशन्टचे ब्लड खूप गेले होते व तो अल्कोहोलिक  होता, त्यामुळे त्याचे एचबी अर्जंट हवे होते. शर्वरी लँब मध्ये आली. ब्लड सेटल करत ठेवले, स्वताची बँग आवरली काँम्प्यूटरवर पेशंटचा रिपोर्ट  नाव नंबर सहित फीड केला सर्व मशीन परत आँन केल्या,  भराभर टेस्ट सुरू केल्या टेस्ट भरपूर  होत्या . सकाळी बरोबर आलेली नर्स ड्युटी संपली मँडम  निघुयात का? म्हणून विचारायला आली इतर वेळी ठीक पण पावसात गाड्यंची गडबड अशा वेळी तिला थांबवणं ठीक नव्हत.अजून तिचं बरच काम बाकी होतं, नर्स निघून गेली. पटापट शर्वरीने काम संपवलं. घड्याळात  पाहिलं चक्क एक तास जास्त होवून गेला. नेहमीपेक्षा तिने वाँशरूम मध्ये जावून वाँश घेवून...

शर्वरीन पर्स लाँकर मध्ये ठेवली. अँप्रन  घातला, नर्स ने पाठवलेली पेशंन्टची लिस्ट  पाहिली, नाव नंबर नुसार पेशन्टचे ब्लड लेबल बरोबर आहे की नाही पाहीले, काही पेशन्टचे ब्लड कलेक्ट करायचे राहीले होते, प्रल्हाद आल्यावर ते तो करणारच  होता, तिने टेस्ट  सुरू करण्यासाठी  मशीन स्टार्ट केल्या. तेवढ्यात फोनची रिंग वाजली प्रल्हादचा फोन होता, तो आजारी होता व आज उद्या कदाचित  आठवडाभर येणार नव्हता, म्हणजे आजचं सर्व काम एकटीला करावं लागणार होतं, उद्या त्याच्या ऐवजी रिप्लेसमेंट असिस्टंट  मिळणार होती. त्यामुळे आजचं काम फक्त तिला एकटीला करायचं होतं.   विचरात असतानाच  चहा आला, वातावरण थंड असताना उबदार चहाची रंगत न्यारी, पण आज चहा रमत गमत पिता येणार नव्हता, चहा पिताना अचानक तिला फास्टींग पेशंन्टची आठवण झाली, एका दमात चहा संपवून तिने इंटरकाँम वरून  सिस्टरला येत असल्याचा फोन केला, व किट घेवून पेशन्टच्या वार्ड मध्ये निघून गेली. नर्सने ब्लड कलेक्शन चे पेशन्ट तयार ठेवले, ब्लड कलेक्ट करून ते सेटल करायला ठेवून तिने आधीच्या  पेशंट चा ।सॅम्पल टेस्ट करायला घेतल...

 तो येतो सखे, नखशिखान्त भिजवण्यासाठी,गात्रे न गात्र  मोहरून जातात,त्याच्या स्पर्शाने तो आवडतो, सर्वाना, तरी का?  असा सूड घेतल्या सारखा बरसतो ,सर्वांचे संसार उधळतो थांब थोडासा, त्या नदी पल्याड डोंगराआड, ती पण बघ तूझ्या  आगमनाने, वेड्या सारखी   सळसळत धावत सूटली. घेवून कवेत सारे, बघ जावून मिळेल सागराला.... कुठलं  तरी गाण दूरवर वाजत होतं, आईने शर्वरीला आवाज दिला, "मी जरा बाहेर जावून येते, दार ओडून घेते, मग आतून कडी घाल", आईच्य आवाजाने शर्वरी  भानावर आली. आई जाता जाता म्हणाली आम्ही नाही का संसार केले? काय अशी तंद्री  लावून बसलीस?, शर्वरीने अनाहूतपणे उत्तर दिले, पण तुम्ही  घराबाहेर पडत नव्हता नोकरी साठी आणि 10ते 5 नोकरी करणारे तुमचे नवरे सहाच्या ठोक्याला घरी येत होते, म्हणजे? आईने पायात घातलेली चप्पल काढत म्हटले. काय नीट सांगशील  तर समजेल ना ?, तू नीघ तूला उशीर होतो, शर्वरी ने बळेबळेच आईला जायला भाग पाडलं, तिला विषय वाढवायचा नव्हता,  चर्चा  तर मुळीच नको होती.  शर्वरीन दार बंद केले, घरातला एकटेपणा तिला भावला , तिने तिच्या आव...

शर्वरी हातातील कप तोंडाला लावत होती, तिचं चहा पिण्याकडे लक्ष नव्हतं, ती खिडकीतून बाहेर रस्त्यावरील  गढूळलेल्या साचलेल्या पावसाच्या पाण्याकडे पहात होती. ज्या दिवशी तिचं संपूर्ण जिवन बदललं त्या दिवशीही सकाळ पासून असाच पाऊस पडत होता.   आज सकाळ पासूनच पावसाची रिपरिप  चालू होती. शर्वरीला घरातून निघायला आज उशीर झाला होता, नेहमीची बस मिळणार नव्हती, तरीही प्रयत्न  करायला काय हरकत आहे करुन बिल्डिंग  मधून बाहेर आली,पायलला शेजारच्या बिल्डींग मधल्या काकांकडे ठेवायला जात असताना तिला  काका गेट मध्येच भेटले, त्यांनी पायलला शर्वरिच्या हातातुन घेतलं,तिची बँग तिने काकांच्या हातात दिली, व घाईघाईत स्टँड वर पोहचली, ४-५मिनिट लेट झाला होता पण बस गेली नव्हती ,तिची नंतरची वाट पहाण्याची 15 मिनिट वाचली.समोरून बस आली, शर्वरी बस मध्ये  चढली आणि आश्चर्य  आज तिला विंडो सीट ही मिळाली सीटवरील पाण्याचे  तुषार तिने हातातील  छत्रीने टिपले आणि सीटवर बसली. तीने एका तासाच्या  प्रवासात  झोपायचा प्रयत्न  केला. पण तिला झोप आली नाही. थोड्याच वेळात तिच्या शेजार...

      रणांगणात सैन्य बळ,  शस्त्र बळ, किती आहे,  पाहीलं जात नाही‌.  संधीला तयारी दर्शविली नाही.  आणि तुतारी फूंकली   की युद्ध सुरू होतं.   वर्षा प्र पाटील. ©️®️

 बुद्धी ने बुद्धी शी लढायचं असतं  नाही की कपट आणि क्रूरतेने ! वर्षा पाटील.©®

  सुवर्ण कलशात हिमालयातील   पवित्र गंगेच जल भरलं काय ?   नी मलीन गटाराचं पाणी भरलं काय!   त्या कलशाला काहीही फरक पडत नाही.   की, त्याची किंमत कमी होत नाही.   भरणार्याच्या नियतीतील  खोट मात्र जरूर लक्षात येते.  वर्षा पाटील. ©®

 कुणालाही संपवण्याआधी / नष्ट करण्याआधी त्याची किंमत जाणून घ्या, त्याची पूर्नबाधणी कदाचित अशक्य असेल. जसे की गडकिल्ले, जूनी माणसे.  शत्रु प्रथम अनमोल गोष्टीच नष्ट करण्यासाठी हल्ले करतो.  अनमोल, दुर्मिळ, किंमती ,हिरे फक्त  संग्रहालयात पहायला मिळतात.  वर्षा पाटील ©®

मैत्री   विचारांशी असली पाहिजे,    मैत्री संवादली, पाहीजे,    मैत्री विश्वासली पाहीजे,    मैत्री संरक्षली पाहीजे,    मैत्रीत प्रेम जिव्हाळा हवाच,    त्याच बरोबर, मैत्रीत सहाय्यता      हवी. वर्षा पाटील. ©®

  माणसे तुमच्या खोटं बोलण्यावर  इतका विश्वास ठेवतात, की    त्यावर स्वप्नांचे इमले बांधतात,   आणि सत्य कळताच, पत्यांच्या   बंगल्यासारखी त्यांची स्वप्न कोसळतात.  खोटं सत्यापेक्षा गुणकारी असेल,   वेळेला औषध असेल तरच बोला.     वर्षा पाटील.©®

 बुद्धिबळातील वजीर आणि घोडा सर्वानाच आवडतो, कारण त्याच्याकडे पद ताकद, बुद्धी असते, म्हणजेचं त्त्यांच्या चाली भारदार असतात. तरीसूद्धा पटावर  प्यादी चालवणारा भिडू अधिक हुशार व सामर्थ्य वान असतो, कारण सोंगट्या त्याच्या इशारा वर चालत असतात.शहाणा असणं नक्कीच चांगल पण ते लोकांनाही समजले पाहीजे  शहाणपण न ओळखणारे सभोवताली असतील तर त्याच्या बुद्धीचा काय फायदा ? आणि त्यात अहंकार तरी कसा ? वाढीस लागणार ? अहंकार बुद्धीमानला नसतो, बुद्धी विनम्र बनवते, चुकीच्या गोष्टींना/व्यक्तीला महत्व दिल्याने अहंकार वाढीस लागतो. वर्षा पाटील.©️®️

  भर उन्हात , बहवा सारखी फूल  बहरून येतात,  वार्यावर  छान झोके घेतात,  तेव्हा तापलेल्या  रस्त्यावर  “अनवाणी “  मस्त मजेत  चालत असलेली  मुले भासतात.  वर्षा प्र पाटील. ©® उरण नवी मुंबई 

 हे वस्त्र मला मिळाले जिथले मी गायले गोडवे  बालपणाचे,  मी जन्मले, वाढले ,  कोकणभूमीत,  पण कायम नावाजले,  घाटावरचे निळे कोरे पाणी,  ज्यांनी केले, करविले,  त्यांनीच फेडली कर्जे,  कोकणची  -  घाटावरची,  माझ्या माय बापाने,  मी निमित्त मात्र झाले,  पण रोखली पूढली पावले,  ना कधी पडली पावले जिथे,  तिथले कोठून होवूनी मी राहीले. वर्षा पाटील. ©®

 मी मागे  वळून  पहात नाही मला, "मागे वळून पहायला आवडत नाही". असे मी नेहमी म्हणत असे,  माझ सुंदर छोटे "गाव" काळा सोबत   कधीच मागे पडले, .. जिथे मला कधीच परतून जाता नाही आले,  तिथल्या "आठवणीं" मला जपता नाही आल्या एक एक करून माझे साथी मागे पडत गेले,  त्यांना सोडत मी शिखर चढत गेले,   काळ म्हणाला , "मागे वळून पहात नाही  ह्या वर घमेंड  नको करू शिखरावरून  खाली पहात मी भयकंपीत झाले.  जीवन माझे सारे डळमळीत झाले, तोल सावरत  स्वताचा, मी थोडेसे चिंतन केले, काळ म्हणाला :  त्यावर लक्ष केंद्रित  केले,  माझे साथी, एक एक करून चट्टान चढत होते,  माझ्या समावेत यायला तेही  तयार होते.. ..  पल्याड उतरंड उतरताच गाव मला कवेत घ्यायत्ला तयार होते वर्षा  पाटील ©️®️