Marathi literature

संध्याकाळी मुल शाळा, काॅलेजातून आली, आणि त्यांच्या  चहापाण्याच आवरून  अपर्णा रात्रीच्या जेवणाच्या तयारीला लागली, नवरा यायला अवकाश होता, मुलांची जेवणं आटपून ती नवर्याची वाट पहात बसली, मुलं टिव्हीवर कसलासा कार्यक्रम पहात होती, तीने हातात राहिलेलं ़विण काम करायला घेतलं, नविन जागा प्रशस्त होती, जून्या जागे पेक्षा कमी किंमतीत मिळाली होती, रहदारीची शहरातील जागा सोडून ती कुटूंबासह उपनगरात शिफ्ट  झाली त्यांच कारण मुलांना शाळा, काँलेज जवळ, त्याहून जागा स्वस्त मोठी निंवात, नवर्याला जरा त्रास होता, त्याला जास्त वेळेचा प्रवास होता, पण प्रवास उलटा, म्हणजे गर्दी नाही, आणि आँफीस ते घर फक्त बसचा प्रवास आणि तोही बसून त्याने स्वताच निर्णय घेतला व जागा बदलली, नविनच त्याला प्रमोशन मिळालं होतं त्या मुळे लवकर येणं नाही. दारावरची बेल वाजली आणि ती हातातलं विणकम सोडून उठली......  सकाळी सर्व जण आपापल्या कामावर निघून गेले, आणि अर्पणा तिच्या कामाला लागली, दिवसभर घरात एकटी मुलांच  करण्यासाठी  तिने नोकरी सोडली. मुलांच्या करण्यात तिचा सारा वेळ जायचा, नंतर नंतर वेळ मिळाल्यावर ती विणक...

तिने चहापाउडरचा डबा शोधून काढला, साखर दूध पातेल्यात घेवून किचनपाशी गेली इलेक्ट्रीक केटल मध्ये दूध ओतून चहा तयार केला, एवढे सामान शेवटच्या मजल्यावर चढवताना ती दमली होती, स्वत:च आवरून प्रत्येक जण आज कामाला गेला होता, अर्पणा एकटीच घर आवरत होती दुपारच्या गर्मीत खरं तर थंडगार सरबत. चाललं असतं पण अजून रेफ्रिजरेटर मध्ये बर्फ तयार झाला नव्हता, हातात गरम चहाचा 'मग' घेवून ती बाल्कनीतून खाली न्याहाळत उभी राहीली. आणि अचानक तिला जाणवलं आपण आपल्या शेजारी कोण आहे ते पाहिलंच नाही. निदान दोन दिवसात तिला त्या घरातून काहीही आवाज आला नव्हता पण लाईट चालू होता, म्हणजे बंद नक्कीच नव्हतं आणि आवाज ,गोंगाट नाही म्हणजे फँमिली नाही. आता कुंडीतील झाडांना पाणी घालून संध्याकाळ पर्यत किचन लावायचा होतं नाहीतर रात्रीच्या जेवणाच्या वस्तू शोधत  दमछाक व्हायची, तिने शेजारच्यांचा विषय मनातून काढून किचन लावण्यात मग्न झाली. ...  क्रमशः वर्षा प्र पाटील.  उरण, नवी मुंबई

 मनात कोणताही किंतु न ठेवता,  खळखळून हसणं आणि  दिलखूलास मोहक बोलणं,  ह्यालाच मैत्री म्हणतात.  वर्षा प्र. पाटील. ©® उरण, नवी मुंबई. 

 काजळलेली संध्याकाळ,  मनात माझ्या , हुरहूर क्या लागते अशावेळी  तूझ्या येण्याची चाहुल,  दिवे लागण, आणि  रामरक्षेची वेळ,  पण, क्षणिक  तुझ्या आठवणींने,  हद्यात उठते,  आठवणींचे काहूर,  शुभवेळेचे क्षणात,  होते रणकंदन,  दाटलेले, ढग नी ...  झाकोळलेले अभाळ,  अस्ताला गेलेला सुर्य,  नी झोंबणारा वारा,  अभेद्य अशा लाटा,  नी सावरणारा किनारा,  का वाटते? अशा वेळी , तूझ्या येण्याची चाहूल... वर्षा प्र पाटील. ©® उरण, नवी मुंबई.

 रोज रंग बदलणारा सरडा ज्या दिवशी ,   त्याचा माझा रंग सारखाच असतो, त्या दिवशी माझ्याशी मैत्री करतो, इतर वेळी डोळे वटारून मला भिती घालतो.  रंगबेरंगी फुलपाखरू आज तू माझ्या ह्या रंगात,  मिसळतोस, करून रोज हजारो रंगाची माझ्या  रंगा बरोबर रसमिसळ करतो.  मीही मग हळूच  त्याला  मकरंद प्राशन करण्यास देते.  पराग वाहण्यास देते, आणि गंध मिश्रित पाकळ्या,  झोपाळा म्हणून झुलण्यास देते, रंगबेरंगी फूलं आणि फुलपाखरू,  ह्यांची मैत्री आणि रंग बदलणारा सरडा , दोन्ही प्रकृतीचीच उदाहरणे आहेत.  मानवाचे मानसरंगही असेच असतात,  त्यात फसवी मैत्री, आणि निष्पाप,  मदत करणारी अल्लड मैत्री ओळखता आली,  म्हणजे जगणे सहजसोपं होते,  नाहीतर नात्यात, मैत्रीत गुतंलेल्या धाग्यांचा गुंता  सोडवण्यातच निष्फळ वेळ फूकट जायचा,  वर्षा प्र पाटील.  उरण, नवी मुंबई

 तूझ्या पाउलावर पाउल ठेवून  जगणं, कधी मला जमलच नाही,  तूझ्या सांगण्यावर,  विश्वास ठेवणं ही कधी जमल नाही,   तूझ्ं समजांवण कधी रूचलचं नाही,  प्रत्येक नात्यातील क्रृत्रीमता.....  खोटी मन जोडणं कधी मला आलंच नाही,  हद्यात ओलावा, तयार करणं कधी जमलेच नाही डोळ्यातून पाणी कधी ओघळलचं नाही,  दगडाला पाझर कधी फूटलाच नाही.  खोटं हसणं, कधी उमटलचं नाही,  आणि खोट जगणं मला जगता आलच नाही.  सत्याला न्याय कधी मिळालाच नाही.  वर्षा प्र पाटील. ©® उरण नवी मुंबई

 लहानपणासून  सोवळ्यात  पाहिलेल्या बटूकाचे  (शेंडीवाला ब्राम्हण पूजारी)  नाव मी बियरबारच्या पाटीवर  यजमान म्हणून पाहिले,  आणि काल मी अंगाराीका (गणेश जयंती उपवास) का सोडली,  त्याचे उत्तर माझेच मला कळले,  वर्षा प्र पाटील. ©® उरण नवी मुंबई

 औंदूबराखाली,  निळ्याशार डोहा काठी   मी शब्द शृंगार केला,   तूला तो कळलाच नाही.  कारण तू वासनाधीन झाला होतास,  तूला त्या शब्द सुमनांच्या अर्थच कळला नाही तूला दिसत होते, फक्त माझे आरक्त गाल खांद्यावरून सरकलेली ओढणी,  भूरभूरणारे केस, एका बेसावध क्षणी,  तू म्हणालास, जा मी तूला, मोकळे केले,  आता तूला समजेल, एक बोचरी नजर, तू झिडकारलीस, आता असंख्य विखारी नजरा  तूला बोचकारतील, स्पर्शही न करता..  त्याचा अर्थ ही न लावता, तूझा श्वास कोंडेल, अंगभर कपडे असताना, त्यातील विवस्त्रता जाणवेल, मीही शोधत राहीले,जुळणारी शब्द सुमने मीही धम्म भगवान बुद्ध शोधत राहीले, प्रत्येकाच्या नजरेत....... वर्षा प्र. पाटील. ©® उरण नवी मुंबई.