Marathi literature

 ती टोलेजंग इमारती मधून बाहेर पडली, चेहर्‍यावर गाँगल चढवला आणि रस्त्यावर येवून टॅक्सीला हात केला,  टॅक्सी  एका भव्य  गोल्डस्मिथच्या दुकानाजवळ येवून थांबली, बर्‍याच  वेळाने ती बाहेर आली,थांबलेल्या टॅक्सीत बसली आणि टँक्सी,भरधाव वेगाने जावून एका पंचतारांकीत हाँटेल पाशी थांबली, टॅक्सी वाल्याशी थोडफार बोलून  तीने झालेलं बील चुकतं केलं, व तिथेच बसलेल्या फूलवाल्याकडून एक छानसा बुके घेतला .  लिफ्टमधून वर गेली, तिला सांगितलेल्या नंबरच्या टेबलपाशी आधीच कुणीतरी बसलं होतं तीने लुज पायघोळ पँरेरर,घतल होता, त्यावर लांब व्हाईट टाँप त्यावर लाईट पिंक कलरचा  कशीदा आणि राँयल पिंक  ओढणी घेतली होती, तीने दुरून स्मित केलं ,आणि टेबलजवळ बसलेल्या माणसाने तिच्या स्वागतासाठी उठून उभा राहीला, आणि जवळ येताच हस्तोंलदन केलं ,ती गोरीपान जवळ जवळ 5-'6"इंच उंची असलेली, कमळाच्या पाकळीसारखे डोळे असलेली,धारदार नाक लांबसडक बोट , लांब शेप  केलेली नेल्त्स , त्यावर फिकट गुलाबी रंगाच नेलपेंन्ट आणि करंगळी, अरंगळीत दोन्ही बोटात रिंग्स् तीने खुर्ची पाठी ओढली, आणि बसली, तिचा पेहराव जस...

 गण्या आता नियमीत सुट्टीच्या दिवशी, उधाणाला  समुद्रावर जावू लागला, मासे धान्याच्या  बदल्यात  न देता पैशाच्या बदल्यात देवून व्यवहार करू लागला, एकदा आपल्या मित्राच्या  घरी मोठा मासा घेवून जात असताना एका माणसाने त्याला अडवले, आम्ही इतके जवळ रहात आसताना  दूरवर त्या साहबा कडे मासे विकायला कशाला जातोस? त्याने  त्याला दम देवून पिशवी उघडून पाहीले गण्याला  तो मासा मुळीच द्यायचा नव्हता,  त्या माणसाने त्याची किंमत विचारताच दोन रूपये सांगितली आणि एक पैसाही कमी घेणार नाही सांगितले, इतका ताजा मासा पाहून त्या माणसाने लगेच गण्याला दोन रूपये दिले, गण्याला  आता तो मासा मित्राला देता येणार नव्हता,  गण्याला त्याचे खुप वाईट  वाटले.   गण्याला व्यवहारात खूपच फायदा झाला त्याने अर्धे पैसे आजीला देवून अर्धे स्वतःजवळ  ठेवले  बर्‍यापैकी  पैसे जमल्यावर  आठवड्याच्या   बाजारात जाण्यासाठी  गण्या आजीच्या  मागे लागला, आजीलाही खूप काही घ्यायचे होते.  आठवड्याच्या बाजार गण्यासाठी अलिबाबाची गुहा होती, इतकी सजले...

 गण्याला  आज पैसा  कळला होता, आता त्याला  त्याचा उपयोग शिकायचा होता ,आजीनी केलेलं जेवण व मास्तरानी दिलेल्या जेवणावर भूकेलेल्या गण्याने ताव मारला नी झोपी गेला.  चार आण्याचे  ग़ण्याला चणे खावेसे वाटले, कारण गावचा बाजार त्यांनी पाहीलेला नव्हता, तिथे काय मिळत ते त्याला ठावूक नव्हतं, मग ते पैसे आजीला द्यावेसे वाटले पण मग त्याला काही हवे असेल तर  बाजारातून आणता येणार नव्हतं आपल्याकडे पैसे आहेत हे कळलं तर कुणीही ते चोरेल  असंही त्याला वाटलं.....  , आजीला वाटल काही कपडे व थोडे जेवण व कणी हेच चिंबोरीच्या  बदल्यात मास्तरानीच नेहमी प्रमाणे दिले आहे,  तिला कधी जास्त पैसा वापरायला मिळाला नव्हता, कधी कुणी जास्त कामाचे पैसे दिले तर मग मात्र ती तेल वात आणायला वापरे, तसं समुद्र किनारी तिला,  सरपण, नारळ, मीठ, मासे, मिळत मसाला कुटायच्या  कामात मसाला, भाजी खुडण्याच्या कामात ताज्या भाज्या नी शेतीच्या, कामात तांदूळ, कणी मिळत, पण पैसे क्वचित सणाला खुष होवून कोणी दिले तर किंवा जास्तीच्या  कामाचे मिळाले तर.........  गाण्याने खूप विचार केल...

गण्या जसा मोठा होत होता, तशी आजी ही म्हातारी होत होती. पण आता आजीला गण्य चिंता नव्हती, कारण गण्याला जग, जिवन समाज ह्या शब्दांचा अर्थ  माहीत नसला तरी ते जगता येवू लागले होते, शाळेतून घरी येताना तो मास्तरांची छोटी मोठी काम करत असे, आजी इतर ठिकाणी काही कामं करी, पण पैका असा काही मिळत नसे, मोबदल्यात  भात जेवण शिळे असेच मिळे,  शाळेला सुट्टी असली की गण्या डोंबल(गोलाकर छोटेखानी तोड असलेली टोपली)पाठीवर लटकून समुद्रावर जात असे, पाण्याच्या लाटा अंगावर घेत तासन तास तो मासे, खेकडे, शिंपले  पकडत असे, आणि आजीला आणुन देत असे आजी ते मासे तीन चार दिवस तरी पुरवत असे, दोघांना ना भविष्याची चिंता  होती ना आपलं उद्या काय होणार  त्याची,.. .. अशाच एका सुट्टी च्या दिवशी जेवण उरकून गण्या डोंबल घेवून समुद्रावर गेला, भटकताना त्याला एवढी मोठी चिंबोरी मिळाली की ती टोपलीत शिरेना,चिंबोरी खडकाच्या कपारीत किंवा वाळूत खोलवर दडलेली असे ती खणून काढायला गण्या कडे हत्यार नसे,तो हाताने, काठीच्य टोकाने खणे मग उलटा सुलटा धागा त्या चिंबोरीच्या पायात अडकवून त्याला करकचून बांधे,नी टोपलीत टाके ती चिंबो...

गण्या आपल्या म्हाताऱ्य आजी सोबत समुद्र  किनारी एका खोपटात(खोपट-ताडाच्या ताडपत्री /माडाच्या झावळयाने बांधलेलं  घर जे मातीने पूर्ण  शाकारलेले असते. ) रहात असे, डोक्याला ऊन म्हणून साधा फडका कधी बांधत नसे की पायात चप्पल काय असते ते माहीत नसे, असेच कधी छोटा असताना त्याचे आई वडील गेले, आणि गण्या  आजीच्या ओटीत पडला. आजी शेतात,कधी दळण कांडण करायला  गावात जात असे,  आणि तिच्या बरोबर ते पोरगं हिंडत असे चालायला लागल्या पासून ते पोरगं आजीने कधी उचलून घेतलं नाही,  लहान वयातच त्या पोराने किती रस्ते तुडवले असतील काय माहीती पण त्यामुळे  त्याचे पाय फारच मजबूत झाले होते.जन्मताच तो रंगाने कसा होता ते माहीत नाही पण आताच्या घडीला त्याचा रंग फक्त काळा  कुळकुळीत  चमकदार दगड गोट्या सारखाच होता,  कारण रखरखीत उन, आणि समुद्राचा खारा वारा. आजी ज्या  घरात दळण कांडण करायची त्या घरात एकवेळची जेवणाची सोय नी पसाभर कणी, पीठ मिळायचे, दोघांसाठी ते एका दिवसासाठी  पुरेसं असायचे, अशाच कुठल्याशा मास्तराकडे आजी बरोबर दळण कांडण करायला गेला असता, मास्तर खुर्चीत लिखा...