उध्वस्त

 तू तूझ् आयुष्य उध्वस्त करताना, 

माझ ही केलस् , 

तूला  ते कळले की नाही. 

कारण आपण एकाच धाग्याच्या 

दोन टोकांना बांधले गेलो होतो. 

कदाचित! एखाद्या अवचित क्षणी 

आपण एकमेकांना भेटणार होतो. 

एकमेकांच्या हातात हात गुंफणार होतो. 

अति धाडसाने ! दोन्ही कडून खेचले गेलो. 

तुटलो!

खोल गर्तेत जावून पडलो. 

वर्षा पाटील©®