भेडीया भाग5

पोलीस स्टेशन मधील गजबजाट गडबड बघून मुलगी घाबरली.बावरून गेली. ह्या वेळेस  लेडीज पुलीस आली.ती थोडी सौम्य वाटली.हां आजूबाजूला भरपूर गर्दी आहे काय झालं पटकन सांग मला वेळ नाही. हिला जर काही त्रास दिलेला आहात असे लक्षात आले तर तुम्हालाच आत टाकू?
नही मॅडमजी हमारी बेटी जैसी है,कुछ नही तकलीफ दी.
शिपाई  मुलीला न्यायला आली आणि मुलगीने रडायला सुरूवात केली...
हां कहाॅसे उस लडकी को बहला फुसलाकर घर मे लेके आए?तुम्हारी घर की सब तलाशी लेनी पडेगी.लेलो हमारे घर मे एक दिन के राशन के शिवा कुछ नही मिलेगा
ठीक है बोलो ... कहानी बताओ.
हर दिन के तरह हम लिबोडा बेचने स्टेशन पर थे दिल्ली जानेवाली ट्रेन  खडी थी.उस ट्रेन  का छुटने का टाईम हुआ था, उस ट्रेन मे हमे कुछ बेचना नहीं था, तो हम बैठकर हमारा पैसा गिन रहे थे. उसी समय 10-20लोग उस ट्रेन  के लिए  आए वो ट्रेन  मे चढ ही रहे थे तो उनका टी.सी.के साथ झगडा होने लगा हमारा ध्यान उस तरफ खिंचा बहोत बहस के बाद वो जल्दी जल्दी मे ट्रेन  मे चढने लगे,उनके साथ टी.सी.भी ट्रेन  मे चढा. ट्रेन ने हाॅर्न दी और ट्रेन छुट गयी. क्या हो रहा है वो अहमद के ध्यान मे आया और वो जल्दी से दौडा..
वो 10-20लोंगो की ट्रेन मे चढने की जल्दी मे उनकी एक बच्ची प्लॅटफॉर्म  पर रह गयी.उनके और 2-3बच्चे थे. वो उन्होंने ट्रेन  मे चढा दिए.लेकीन ये लडकी शायद भारी थी इसलिए  किसीने उसको उठाया नहीं. वो लोग सब भारी किंमती कपडे,गहने पहने हुए  थे,शायद किसी शादी मे से आ रहे थे.
अहमद ने लडकी को उठाया और चलती ट्रेन  के साथ बच्ची को ट्रेन  मे देने के लिए  दौडा,  लेकिन  ट्रेन  ने तेज गती पकडी हुई थी. शायद वो टी.सी.अगले डबे तक जा पहुंचा होगा क्योकि किसीने भी ट्रेन  की जंजीर नहीं खिची. हम साब आपकी लडकी आपकी लडकी आवाज देते रहें और ट्रेन  निकल गयी.
नगमा की आवाज भारी हुई थी उसकी सांस फुल गयी थी मानो वो किस्सा अभी अभी उनके सामने हो रहा था.
पोलीसनी तीला पाणी प्यायला दिल. 
इसमे कितना सच और झूठ है हम तलाश लेंगे..
मुलगी ने पोलीस बरोबर जायला नकार दिला. पोलीसने तीला चाॅकलेट दिले.
तरी ती येत नाही म्हटल्यावर नगमाच्या मांडीवर बसून तीला हातात  मिसिंग ची पाटी देवून फोटो काढायला घेतले. नगमा आणि अहमदचे फोटो काढले. त्यांना घरातून बाहेर पडण्या पासून रोखले.
काही  कागदपत्री सोपास्कार झाल्यावर पोलीस ने नगमा अहमदला सांगितले उद्या रिमांड  होम मधील माणसे चौकशी साठी येतील. तर आज ही मुलगी तुमच्या घरी घेवून जा. पण तुमच्या घरात कोणताही गुन्हा घडता कामा नये. नगमाला सगळ्या परीस्थितीची जाणीव झाली.आता ती थोडी कठोर झाली.तीने पोलीसला सांगितले हमारे शोहर पे अगर आपको यकीन नहीं है तो ये लडकी हम इस पुलीस स्टेशन  पे ही छोड जाते है. मेरे भी बच्चे है अगर हम दोनो जेल मे गए  तो मेरे तीनों बच्चे रास्ते पे आ जायेंगे तो आजही मै ये सब निपटा देती हुॅ ये लडकी मेरे घर मे नही चाहते.
पोलीसने थोडा विचार केला आणि त्यांना तूम समजदार हो तुम अच्छे से सोच सकती हो तूम कल तक इस लडकी का ख्याल रखो..
नगमा शांत हुई ...
दोनो, लडकी को साथ  लेकर घर की ओर चल पडे......
क्रमशः
वर्षा पाटील.

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

भाग 3 भटकंती: माझ्याच गावचा द्रोणागिरी डोंगर .

ऑगस्ट  म्हणजे  पावसाळी  दिवस, सर्वत्र  हिरवळ  पसरली  होती. दगडांवर चिकट  घसरण  शेवाळ  उगवलेली  होती. सकाळी  10:30 वाजता  आजिबात वारा  नव्हता. प्रचंड  गरम  होत होंत. झाडांच्या सावल्या होत्या,  पण तो  गारवा  शरीराला  जाणवत  नव्हता. चढनीच्या  सुरुवातीलाच हनुमान आणि वेताळाचे मंदिर आहे. मी  तिथे  पाया पडले. तिथे  भगवा झेंडा  फडकत होता,  त्याला अभिवादन  करून पुढे जातच होते. तेवढ्यात एक  माणूस  हातात  काठी, गळ्यात पट्टा घातलेला  कुत्रा बरोबर घेवून खाली आला. कुत्राला  यू  यू  करताच दोघेही थांबले. काहीतरी विचारायचे म्हणुन मी  विचारले. आजुन कोण वरती  आहे का? पण  त्याने वरती  कुणी नाही  नीट  जा  म्हणाले. तो  माणूस  पुढे  निघाला  कुत्रा थोडा घुटमळला,  मालका बरोबर जावे,  की  माझ्या  सोबत यावे,  ह्या  विचारात  होता,  मालकाने  यू  ...
अधिक वाचा

भटकंती माझ्याच गावचा द्रोणागिरी डोंगर

शाळेला सुट्टी पडल्या  की आम्ही  द्रोणागिरी डोंगरावर दररोज जात आसू, आणि इतर वेळा शनिवार रविवार जात आसू,  पावसाळ्यात  गावातील आम्ही सर्व मुले भाजी खुड़ायला, जात आसू, नुकताच पाउस पडून गेल्यावर झालेली ओलसर भुसभुशीत जमीन,  सुंदर हवाहवासा वाटणारा मातीचा गंध,  पाण्याचे ओहळ, आणि  एक  निसर्गाची  निरागस मनाला लागलेली ओढ.  हा  एक  ऋणानुबंध होता  त्या  नकळत्या  वयात  द्रोणागिरी डोंगराशी. सुट्टीत आई वडिलांचा हाथ धरून आम्ही डोंगरावर जाताना एक  विश्वास असायचा,  त्यांनी सांगितलेल्या शिवरायांच्या कथेने छोट्या पावलांना तो डोंगर चढताना स्फुरण येत आसे.  दररोज जाण्यामागे आमची द्रोणागिरी च्या पायथ्याशी वडिलोपार्जित शेतजमीन होती. भला मोठा धबधबा आमच्या शेताच्या बाजूने डोंगरावरून कोसळत आमच्या गावातून जात होता. आम्ही त्याला वीरा म्हणत आसू. त्याच रूप तर अवाढव्य होत, पण तो वाहताना, कड्याकपारीतील झाड  पान , दगड,धोंडे, गुरे ढोरे,  माणसे सुद्धा, घेवून  वाहत असायचा, आणि गावातील लोक माणुसकी म्हणुन ते एकत्र जमून...
अधिक वाचा

भटकंती,माझ्याच गावचा द्रोणागिरी डोंगर .भाग 4

त्या माणसाला पाहूनच मला काठी उचलायची ईच्छा झाली होती. पूढे चालू....           पावसाळा असल्यामुळे रानटी फळे फुले भाज्या  उगवल्या होत्या.सुर्य जसा माथायावर येत होता तस तशी सर्व किरणे झाडातून डोकावत होती आणि आक्रामक साडे आकरालाच अंगाची लाही लाही होत होती पावसाळा आणि संपूर्ण  डोंगर हिरवागार असूनही वारा वाहत नव्हता. अंग भाजून निघत होतं,मी पाणी विसरलेली होती, .अंगात कोट नव्हता ,मला तहान लागली होती,मी पाण्याने व्याकूळ झाली होती.एकटी असतानाही मला घरी परतून जावेसे वाटत नव्हते.चढण्याची जिद्द चिकाटी तशीच होती.शिवसैनिकांचे आभार मानायला हवेत कारण त्यांनी लाकडी भरीव ओडकें चा छान  वापर करून पायऱ्यां तयार केलेल्या आहेत. एकटीच चढण चढत 2वाजता डोंगर चढले.आणखी दोन शार्टकट आहेत तिथून चढताना कमी वेळात चढता येते मी एकटीच होते, तेव्हा थोडी थांबत आणि पायऱ्यांवर चढले.समोरच 5-6कुत्रे माझ्या स्वागता साठी होते.ते मला पाहून भुंकले नाहीत किंवा अंगावर देखील आले नाहीत.समोरच दोन  पत्र्यांची घरे  बांधलेली होती.खाली उतरणार्या माणसाने वरती कुणी नाही सांगितले ,त्यामुळे तिथे ...
अधिक वाचा