Butterflies🦋🦋 फुलपाखरे(2)

 

   घराला रंगकाम करताना रंग लावल्यानंतर डिझाइन काहीतरी काढूयात का ? मुलीला विचारले तिने फुलांच्या डिझाइन मधून फूलपाखराच डिझाइन उचलून मम्मी आपण हे डिझाइन काढूयात म्हणाली. मी ठीक आहे म्हटलं व भिंतीवर फूलपाखराच डिझाइन काढून घेतल.

वसईला butterfly garden आहे. मुलगी शाळेत असल्यापासून, पहायला जायच ठरवत होते पण काही कारणास्तव रद्द होत गेलं, वसई ला त्या भागात जावून ही वेळेअभावी रद्द होत गेलं त्यात आता काय लहान आहेात का? काय पहायचं हाही विचार मनात येवून गेला. पण लगेच आपण आपले लहानपण नाकारतोय.निसर्गाकडे दुर्लक्ष करतोय, त्याच्या शिवाय चमत्कारिक दुसर काय आहे? जगात! 

मनाला रुखरुख लागली आणि ह्या उन्हाळ्याच्या सुट्टीत जायचं नक्की ठरवलं .भिंतीवरची चित्र त्याची आठवण करतच होते. पण मधेच कोरोना संकट आलं आणि लाँकडावून मूळे राहून गेलं. 

निवांत बसलेली असताना, चित्राकडे लक्ष जातं, मन भूतकाळात शिरतं उगाचच फुलपाखरू लहानपणीचा सवंगडी असल्याचे स्मरत...... 

अंगणात ,परीसदारात ,खळ्यावर ,शेतावर,आँक्टोबर महिन्यात थंडी सुरू होताना खूप फुलपाखरे असतं तशी विविध फूले असल्याने त्यावर मध शोषणयास ती येत असतं विविध रंगी विविध डिझाइन अंगावर ल्यालीली, विविध प्रजाती असलेली अतिशय नाजूक, लहान मोठी, सूंदर फुलपाखरे कुणालाही आकर्षित करणारी, हातात पकडताच हाताला रंग सोडणारी माझ्या जीवनाचा अविभाज्य भाग होती. आम्ही ती पकडण्यास त्यांच्या मागे धावत असू.माझ्या शाळेच्या मागे फुलांचे लांबत लांब मळे होते. त्यातील मध पिण्यास खूप फुलपाखरे येतं, आमच्या शाळेच्या आवारात ही त्यांचा वावर असे, मधल्या सुट्टीत टाचणी, चतुर,फुलपाखरे आम्ही शाळेच्या आवारात पकडत असू. 

आमच्या सध्याच्या घरीही फुलपाखरे अगदी थव्याने येत. मात्र, कुत्रा, फँन ह्यांच्यापासून वाचवून खिडकीबाहेर टाकताना माझी व मुलीची तारांबळ उडत असे. आतासुद्धा माझा लेख लिहणं चालू असताना इवलस फुलपाखरू माझ्या पायाजवळ रेंगाळत आहे. 

        मी दुसरीत असेन(२री ,की ३री,नक्की इयत्ताआठवत नाही )आम्हाला             छान किती दिसते फूलपाखरू 

                                 या वेलीवरून त्या वेलीवर

                                छान किती उडते, फुलपाखरू, 

                                       ही कविता होती.

             दर सुट्टीत माझी वर्णी मामाकडे असे. आजीचा प्रेमळ सहवास, खूप भटकंती, भरपूर सवंगडी, मामाचं प्रेम . खूप सारा खाऊ,एक मामा मर्चंट नेव्हीत ,बाहेरून काहीना काही आम्हा भाचवंडासाठी घेवून यायचा, ह्यावेळी त्यांनी मला व बहिणी साठी gold plated फुलपाखरांचे गळ्यातील गोफ आणले दोन्ही बाजूला मोकळे शेवटी मणी फुलपाखरू निघू नये म्हणून व मध्ये सूंदर फुलपाखरू वर खाली करून गोफ लहान मोठा करून दोन्ही बाजू मोकळ्या साखळ्या. मोहक व लक्षवेधी , पहाणारा कुठून आणले म्हणून चौकशी करेच. माझी आई सहजासहजी घालून देत नसे, पण माझ्या मावशीच् लग्न होत म्हणून मी ते घातलं होत. आम्ही मामांकडे होतो व लग्नात लहान काकेबहिण आली होती. मी बर्याच दिवसानी तीला भेटत होते. तीला माझ्या गळ्यातील फूलपाखरू आवडले. मी पटकन गळ्यातून काढून लहान बहिणीच्या गळ्यात घातले. व काढायचे राहून गेले काकी व बहिण निघून गेले. आम्ही परत मामाकडे गेलो. १ महिना तरी तिथेच राहणार होतो. मला ते घरी परत आल्यावर मिळणार होते. पण आईचा ओरडा बसलाच. एक महिन्यानी मी मामाकडून घरी परत आले . मला माझे फूलपाखरू हवे होते, मी धावत लहान काके बहिणीकडे गेले. तिने मला तुटलेले फूलपाखरू व चेन परत केले. ती तिच्या मामाकडे गेली होती. व मामा ते पहायला मागत होता. पण (मी) ताई ओरडेल , म्हणून ती दाखवत नव्हती. त्या खेचाखेचीत तिच्या मामा कडून तुटले होते. ते तुटके फूलपाखरू पाहून,मी तिच्या गळ्यात उगाचच घातले असे मला वाटले. मी रडले. पण ते बाजारातून परत आणण्यासारखे नव्हते. मला खूप वाईट वाटले. चांगली गोष्ट हिला सांभाळतात येत नाही ,म्हणून आईचा ओरडा खाल्ला. ते तुटलेल फूलपाखरू कित्येक वर्षे माझ्याकडे होते. केव्हातरी मी बहिणीचे फूलपाखरू घालत असे.पण जपून. 

         सहावी किंवा, सातवीत असताना सुरवंटाचे, फुलपाखरू कसे होते. ह्याचा वर्णनात्मक धडा होता. तोही मला खूप आवडे. त्यात काहीतरी नक्कीच गुढ होते. अनाकलनीय!  सुरवंट ते फुलपाखरू हे खडतर जीवन प्रवास वर्णन आणि नंतर ह्या फूलावरून त्या फूलावरचे चंचल जीवन पण त्याचे फूलपाखरू म्हणून आयुमान फक्त २४ तास ते दोन आठवडे., काही ४ते ९ दिवस त्यातल्यात्यात माँथ(जायंट-मोठे फुलपाखरू) चे जीवन एक वर्ष पर्यंत असते. 

 आताशा कळतं जे गुढ वाटतं ते...,

 तो निर्सग साद घालतो मला.....

समाप्त. 

Varsha patil. ©

9819406813

2:20am

8/6/20.