भेडीया भाग 9

Social worker ने नगमाला मुलीचा बाहेर बसायला सांगितले, सर्व जण गेलेले परत आले आणि त्यांच्यात जोरदार बहस झाली. आणि 1तासाने नगमाला सोशल वर्कर  ने आत बोलवले, आणि सांगितले आम्ही खूप विचारांती निर्णय  घेतलाय एक प्रयोग म्हणून आम्ही तुझ्याजवळ मुलगी ठेवायचा निर्णय  घेतलाय पण जर तू मुली कडे दुर्लक्ष  केलेस, तीचा छळ, मारहाण केली, तीचा दुरुपयोग केला.तीला मारहाण झाली. फसवणूक केली तर मग मात्र मुलगी काढून घेतली जाईल.  नगमा आनंदली, तीने सर्व  अटी मान्य केल्या. सांगतील तिथे तस सह्या केल्या, तिच्या नकळत तिने एक करार केला.
नगमा, गुड्ड़ूला घेवून घरी आली, संध्याकाळचे सहा वाजले होते अजून 3-4 तास तरी तीच्या घरची कुणी परतणार नव्हती. तीने दुध गरम करून गुड्डूला दिले, आपली ट्रंक उघडली. खोल तळाशी दडलेला रूमाल बाहेर काढला. आणि त्याची गाठ सोडली. त्यातील पैसे बाहेर काढले, 1000/- निघाले, धंद्याचा  माल आणण्यासाठी, अडीच अडचणीला म्हणून ठेवलेले पैसे. निने परत रुमालात बांधले, आणि परत पायात चपला सरकवून तीने गुड्डूचा हात धरला दाराला कडी सरकवून ती बाजारात आली. एका कपडेवाल्याच्या दुकानांवर थांबली, आणि तीच्या मापाचे दोन दोन जोड घेतले, लहान मुलाचा चेहरा आठवून त्याला, एक जोड घेतला, दोन मुली मिळून एकच फ्राॅक घेवून, ती त्या दुकानातून बाहेर पडली. दुधपावडरचा एक डबा आणि बिस्कीट पुडा घेवून ती घरी आली. आणलेल्या पिशव्या कोपर्‍त टाकून तीने गॅसवर भाताचे आधण ठेवले. डाळ भिजत घातली. आणि लोणच्याची डबा खाली घेतला......
साडेनऊच्या सुमारास तिन्ही मुल बापाबरोबर परत आली. मुलला भरवून तीने झोपवून ठेवले होते. मुलगा दुध ,जेवणाशिवाय, येतानाच बहिणीच्या खांद्यांवर झोपला होता. तीने त्याला गुड्डू  जवळ झोपावला. 
जेवून झाल्यावर मोठ्यामुलीने  पिशवी उघडली. मुलीला ड्रेस  बघून धाकटी मुलगी जवळ आली. सर्व  पिशवी उपसून तीला दोन बहिणीत एकच ड्रेस  पाहिल्यावर,  तीने तो ड्रेस  लहान मुलीला दिला, आणि म्हणाली, वो जो गुड्डूको पहले आर्मीने नयावाला दिया वईच  मेरा था , अब उसको नया लाया तो मेरा मुझे मील जाएगा.  
आपली मुलगी  फ्राॅक साठी न रडता, शहाणपण शिकवताना अकाली मोठी झालेली, बघून नगमाला वाईट वाटलं,  पण आता मुलगी सगळ्याकडे जमवून घेईल, ह्या विचाराने बरं वाटलं....
नगमाने मुलीला सांगितले. कलसे मै, और अब्बू छोटी जायेंगे, लिंबोडा बेचने, तुम गुड्डू और रेहमान को लेके घरमेच रहो.लडकीने हां कहा.....और गुड्डू के बाजू मे लेट गयी...
क्रमंश
वर्षा पाटील.

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

भाग 3 भटकंती: माझ्याच गावचा द्रोणागिरी डोंगर .

ऑगस्ट  म्हणजे  पावसाळी  दिवस, सर्वत्र  हिरवळ  पसरली  होती. दगडांवर चिकट  घसरण  शेवाळ  उगवलेली  होती. सकाळी  10:30 वाजता  आजिबात वारा  नव्हता. प्रचंड  गरम  होत होंत. झाडांच्या सावल्या होत्या,  पण तो  गारवा  शरीराला  जाणवत  नव्हता. चढनीच्या  सुरुवातीलाच हनुमान आणि वेताळाचे मंदिर आहे. मी  तिथे  पाया पडले. तिथे  भगवा झेंडा  फडकत होता,  त्याला अभिवादन  करून पुढे जातच होते. तेवढ्यात एक  माणूस  हातात  काठी, गळ्यात पट्टा घातलेला  कुत्रा बरोबर घेवून खाली आला. कुत्राला  यू  यू  करताच दोघेही थांबले. काहीतरी विचारायचे म्हणुन मी  विचारले. आजुन कोण वरती  आहे का? पण  त्याने वरती  कुणी नाही  नीट  जा  म्हणाले. तो  माणूस  पुढे  निघाला  कुत्रा थोडा घुटमळला,  मालका बरोबर जावे,  की  माझ्या  सोबत यावे,  ह्या  विचारात  होता,  मालकाने  यू  ...
अधिक वाचा

भटकंती माझ्याच गावचा द्रोणागिरी डोंगर

शाळेला सुट्टी पडल्या  की आम्ही  द्रोणागिरी डोंगरावर दररोज जात आसू, आणि इतर वेळा शनिवार रविवार जात आसू,  पावसाळ्यात  गावातील आम्ही सर्व मुले भाजी खुड़ायला, जात आसू, नुकताच पाउस पडून गेल्यावर झालेली ओलसर भुसभुशीत जमीन,  सुंदर हवाहवासा वाटणारा मातीचा गंध,  पाण्याचे ओहळ, आणि  एक  निसर्गाची  निरागस मनाला लागलेली ओढ.  हा  एक  ऋणानुबंध होता  त्या  नकळत्या  वयात  द्रोणागिरी डोंगराशी. सुट्टीत आई वडिलांचा हाथ धरून आम्ही डोंगरावर जाताना एक  विश्वास असायचा,  त्यांनी सांगितलेल्या शिवरायांच्या कथेने छोट्या पावलांना तो डोंगर चढताना स्फुरण येत आसे.  दररोज जाण्यामागे आमची द्रोणागिरी च्या पायथ्याशी वडिलोपार्जित शेतजमीन होती. भला मोठा धबधबा आमच्या शेताच्या बाजूने डोंगरावरून कोसळत आमच्या गावातून जात होता. आम्ही त्याला वीरा म्हणत आसू. त्याच रूप तर अवाढव्य होत, पण तो वाहताना, कड्याकपारीतील झाड  पान , दगड,धोंडे, गुरे ढोरे,  माणसे सुद्धा, घेवून  वाहत असायचा, आणि गावातील लोक माणुसकी म्हणुन ते एकत्र जमून...
अधिक वाचा

भटकंती,माझ्याच गावचा द्रोणागिरी डोंगर .भाग 4

त्या माणसाला पाहूनच मला काठी उचलायची ईच्छा झाली होती. पूढे चालू....           पावसाळा असल्यामुळे रानटी फळे फुले भाज्या  उगवल्या होत्या.सुर्य जसा माथायावर येत होता तस तशी सर्व किरणे झाडातून डोकावत होती आणि आक्रामक साडे आकरालाच अंगाची लाही लाही होत होती पावसाळा आणि संपूर्ण  डोंगर हिरवागार असूनही वारा वाहत नव्हता. अंग भाजून निघत होतं,मी पाणी विसरलेली होती, .अंगात कोट नव्हता ,मला तहान लागली होती,मी पाण्याने व्याकूळ झाली होती.एकटी असतानाही मला घरी परतून जावेसे वाटत नव्हते.चढण्याची जिद्द चिकाटी तशीच होती.शिवसैनिकांचे आभार मानायला हवेत कारण त्यांनी लाकडी भरीव ओडकें चा छान  वापर करून पायऱ्यां तयार केलेल्या आहेत. एकटीच चढण चढत 2वाजता डोंगर चढले.आणखी दोन शार्टकट आहेत तिथून चढताना कमी वेळात चढता येते मी एकटीच होते, तेव्हा थोडी थांबत आणि पायऱ्यांवर चढले.समोरच 5-6कुत्रे माझ्या स्वागता साठी होते.ते मला पाहून भुंकले नाहीत किंवा अंगावर देखील आले नाहीत.समोरच दोन  पत्र्यांची घरे  बांधलेली होती.खाली उतरणार्या माणसाने वरती कुणी नाही सांगितले ,त्यामुळे तिथे ...
अधिक वाचा